Berlin, das is mein Land.

McFly-Umbrella

Bez zabawy z winylami się nie obeszło :)

Minionego tygodnia, a w szczególności soboty nie zapomnę do końca życia. Halo, ale dlaczego, pyta zgraja ludzi (dobra nie oszukujmy się, nikt nie pyta). Pierwszy raz od prawie roku miałam okazję wyjechania za granicę. Tylko na jeden dzień, ale cóż to był za dzień !
Sobota tj. 16 maja miał odbyć się długo wyczekiwany przeze mnie koncert 5 Seconds Of Summer. Przyznam, że gdyby nie pewna upierdliwa koleżanka nie zobaczyłabym chłopaków w tym roku na żywo. Za to jestem jej wdzięczna. God bless u.

W piątek poprzedzający koncert miałam okazję imprezować z wieloma świetnymi osobami. Dowiedziałam się, że jest ze mną coś nie tak, bo wybrałam nie to liceum( oczywiście żartobliwie), wypaliłam sporo Winstonów przed klatką kumpli mojej siostry, moja wiedza wzbogaciła się m.in o świadomość ilości aplikacji do komunikacji miejskiej w UK, informacje na temat Eurowizji na przestrzeni lat oraz o to jak wyglądają imprezy w Liverpoolu i Szczecinie, kiedy mama nie patrzy. Po takim biforze wiedziałam, że ten weekend musi być udany. Z tymi ludźmi na pewno.
W dosyć pochmurny poranek, po wyśmienitym kilkugwiazdkowym śniadaniu (wafle ryżowe z masłem orzechowym i Yerba Mate) byłam gotowa na podbój Berlina. Dziwne było dla mnie to, że nie czułam żadnej ekscytacji związanej z koncertem i zobaczeniem chłopaków na żywo. W godzinach południowych zajechałam na dworzec główny w Berlinie i od razu zdębiałam. Poczułam się jak w przyszłości. Pociągi pode mną, nade mną, cudne kafejki z kebabem, pizzą i ciasteczkami dookoła. Zapomniałam już jak to jest bywać w dużych miastach, które mają wiele do zaoferowania. Razem z D rozpoczęłyśmy zwiedzanie od odwiedzenia bramy brandemburskiej, kilku selfie i ciastek z czekoladą oraz degustacją jogurtów sojowych. Przyznam smak dziwny, kręcił się koło mydła kokosowego, do tego ten brak cukru. KARY GODNE !

Naszym największym celem był Primark. Ahh, cel wielu turystów przyjeżdżających do tego miasta. Na Alexanderplatz znalazłyśmy się po pewnym czasie spacerowania. Po drodze zahaczyłyśmy o uniwersytet i wydział prawa, policjantów i targ wolnej książki oraz płyt winylowych. Ogrom ludzi, architektura i renowacje przytłaczały mnie z każdą minutą. Byłam pod ogromnym wrażeniem, bo nigdy nie miałam okazji widzieć Berlina od tej strony i nie mogę się doczekać, żeby to powtórzyć, a wiem że okazji będzie jeszcze multum. Podczas pieszej przechadzki miałam okazję podziwiać artystów różnych talentów. Chłopak cudownie władający szklanymi kulami, wokalista wyglądający jak Hozier (już odnalazłam go w internecie !) oraz kilku Turków sprzedających rosyjskie czapki. Różnorodność etniczna jest kolejną rzeczą, której nie da się przeoczyć. Oczywiście da się zauważyć falę Turków, Arabów oraz Azjatów. Dzięki nim w Berlinie można zjeść kuchnię z każdego zakątka świata. Prawie jak Londynie, tylko tam jeszcze nie byłam. Minęłyśmy słynną wierzę telewizyjną, nie zostawiając jej bez selfie ! W Primarku obkupiłyśmy się jak szalone, bez mierzenia. Ilość osób w sobotnie popołudnie przechodzi najśmielsze oczekiwania. Nawet w dziale męskim były duże kolejki, to ci dopiero nowość.
Po wyczerpujących zakupach zaszłyśmy do pobliskiej knajpy na burritos. Przyznam szczerze: wszystko byłoby cudownie, gdyby nie czarna fasola, której smaku do dzisiaj nie mogę wymazać z pamięci.
Przed 16 wsiadłyśmy w U-Bahn i popędziłyśmy pod o2 Arenę. Chwilę przed koncertem miałam okazję zobaczyć Mur Berliński, który znajduje się dosłownie naprzeciwko areny.
O 16.30 nadeszła wiekopomna chwila. Zaczęto wpuszczać nas do środka. Kolejki były ogromne, po drodze złapał nas deszcz, a ja jak ostatni idiota stałam przykrywając włosy koszulą, bo jak zwykle nie pomyślałam o zabraniu parasola. W trakcie oczekiwania spaliłam papierosa i dopiero w kolejce uświadomiłam sobie, że to wszystko dzieje się naprawdę. Ten koncert jest realny.
Po wpuszczeniu nas przez miłych pracowników na arenę obkupiłam się w merchu. Piankowa łapa i plakat zostały ze mną. Do 19 czekałyśmy na support ( Hey Violet), który dał czadu. Zauroczyłam się przy okazji w gitarzyście. Niech Cię Casey Moreta !
O 20 przyszedł czas na MAIN ACT. Tutaj czas na fun fact: Za każdym razem oglądając koncerty śmiałam się z ludzi, którzy zaczynali płakać. W tym momencie byłam jednym z tych ludzi.
Jak niektórzy z Was zdążyli się zorientować był to najkrótszy koncert mojego życia. Trwał całe 20 minut. Wyszłam w połowie 4 piosenki na setliście, ponieważ nie miałam innego wyboru. Transport do domu mnie ograniczył. Mimo tego mogę powiedzieć, że było to najlepszy dzień mojego życia. Nie żałuję ani minuty.
Pod spodem zostawiam kilka selfies(ukazuję tu swoją twarz, spora nowość), zdjęć zabytków. Jakże ja nie potrafię formułować pewnego rodzaju sprawozdań.
Zuźka.x
ask
twitter
tumblr

Otwieraj link nad tekstem, muzyka jest ważna w twoim życiu :)

Red Hot Chilli Peppers - Snow ( Hey Ho)

Po Majówce już dawno, a mnie tutaj nie było od dwóch tygodni. Straciłam poczucie obowiązku dla bloga. Przepraszam. Jednak jeśli jesteśmy już po długim weekendzie, a niektórzy dalej go przeżywają( tak to ja) to chyba czas coś napisać.
Maj od pierwszego do trzeciego przeleciał mi między palcami. Byłam tak zajęta, że nawet nie zauważyłam jak to minęło. To wszystko wina Dni Młodych. Wolontariat przez trzy dni zdecydowanie pomógł mi w pewnego rodzaju uspokojeniu się, jednak pojawił się jeden, KARDYNALNY problem. Chłopak. Chociaż nie wiem czy z góry osobę płci przeciwnej, powinnam nazywać problemem. To trochę uwłaczające, ale znam siebie i wiem, że czasami potrafię angażować się w błahe sprawy zbyt szybko, ale nad tym nie ma co się rozpisywać, bo tak naprawdę ONLY TIME WILL TELL.
W przeciągu tych trzech dni nie zdążyłam się zorientować kiedy moja mama wróciła z Paryża, a siostra polecała zwiedzać Wielką Brytanię. Wszyscy w rozjazdach, a moim najodleglejszym miejscem wyjazdu przez następny tydzień będzie Gorzów.

Tak mocno straciłam orientację w czasie i zapomniałam, że za niecałe dziesięć dni jadę na koncert. Powinnam być strasznie podekscytowana. Racja, jestem. Ktoś może stwierdzić, że jest to trochę dziwne, ale czuję pewnego rodzaju niepokój. Czy te, dosyć spore pieniądze, które wydałam na bilet , rzeczywiście zwrócą mi się w postaci nowych znajomych, wrażeń koncertowych itd., itp.

Przyszłe tygodnie też niosą za sobą mnóstwo pracy, jak wiadomo maj jest jednym z ostatnich miesięcy roku szkolnego. Co za tym idzie? Multum sprawdzianów, a w liceum przynosi on zmianę planu. Jak się okazuje na totalnie gorszą wersję. Mam ochotę iść do gabinetu dyrektora i pod drzwiami położyć kawałek kupy w podziękowaniu za tak cudownie ustalone zajęcia.

Dobra, może nie powinnam już narzekać, bo zamieniam się w typowego polskiego Janusza, a tego nigdy nie chciałam.

Przewodnia myśl na nadchodzący czas: Jeśli masz cokolwiek ubrać, zastanów się czy Kanye pozwoliłby założyć to Kim.

Do następnego razu, baju !
Zuźka.x
tumblr
ask
twitter